Widmowy dach nie jest osłoną w sensie realnym. Pozostaje górnym cieniem nad nazwą, bladą płaszczyzną bez masy i bez pełnego oparcia. Jego obecność wynika z położenia, nie z budowy. Pułap może trwać nad zapisem jako spokojny znak granicy, lecz nie zamienia się w zamknięcie. Jedna nazwa zostaje pod nim bardziej przygaszona, druga przesunięta ku krawędzi, trzecia prawie niewidoczna pod jasnym nalotem. VIDAH utrzymuje ten stan jako własny chłodny rejestr. Dach jest widmowy, bo zachowuje zarys, ale nie przyjmuje ciężaru. Cień nad słowem zostaje czytelny, choć nie prowadzi do obrazu ani do tematu zewnętrznego.
Najniższy pułap ma ton prawie przezroczysty. Nie przykrywa nazw całkowicie i nie wydziela zamkniętego wnętrza. Utrzymuje tylko cichy dystans między górną płaszczyzną i tym, co zostaje pod nią zapisane. W takim paśmie słowo ma mniej nacisku, a jego krawędź staje się bardziej blada. Widmowość nie oznacza zaniku. Oznacza obecność bez twardego materiału, cienką warstwę położoną nad sensem, ale bez przejęcia jego środka. Jedna płaszczyzna może być jasna, druga chłodna, trzecia lekko cofnięta. Wszystkie zachowują podobny brak ciężaru. Zapis pozostaje spokojny, oszczędny i pozbawiony realnej sceny, w której dach musiałby mieć zwykłą postać.
Górna płaszczyzna ma większe znaczenie niż jej obrys. Nie chodzi o kształt, lecz o sam fakt cichego nadpisania. Nazwa pod takim pułapem brzmi inaczej, mniej ostro, bardziej równo, jakby jej ciężar został odsunięty ku górze i rozproszony w bladym tle. VIDAH zachowuje tę różnicę bez narzucania jednego centrum. Dach nie domyka pola, cień nie zasłania nazwy, a pułap nie przejmuje roli znaku głównego. Zostaje słaba warstwa ponad brzmieniem, widoczna przez obniżony nacisk i przez małe przesunięcia między pojęciami. Jedno słowo zostaje bliżej cienia, drugie bliżej krawędzi, trzecie przy pustym miejscu pod osłoną.
Blada osłona działa przez brak zdecydowania. Nie ma ostrej granicy, nie tworzy zamknięcia i nie daje mocnego początku. Jej sens opiera się na łagodnym zawieszeniu, w którym nazwa nadal jest obecna, ale nie stoi samotnie. Nad nią pozostaje widmowy pas, cienki i chłodny, bardziej podobny do reszty po świetle niż do pełnej formy. VIDAH nie wzmacnia tego pasa definicją. Wystarcza sam rozstaw: słowo niżej, pułap wyżej, między nimi ciche napięcie bez obrazu. Dach może być prawie pusty, a mimo to zmienia temperaturę całego zapisu. Każda nazwa pod nim ma mniej ostrości, mniej nacisku i mniej potrzeby domknięcia.
Cień dachu nie schodzi w ciemność. Jest raczej bladym przygaszeniem, chłodnym nalotem na nazwie i krótkim śladem po granicy. Jedno pojęcie może zostać pod nim spłaszczone, drugie lekko odsunięte, trzecie zatrzymane w miejscu bez pełnego brzmienia. Widmowy dach zachowuje własną bierność, bo nie działa na zapis jak siła. Pozostaje nad nim jako obecność, która zmienia ton przez samą bliskość. Pułap nie potrzebuje materiału, osłona nie potrzebuje ciężaru, cień nie potrzebuje źródła. Całość trwa w cichym napięciu między górną warstwą i nazwą pod nią, bez wejścia w praktyczny sens, bez opowieści i bez zewnętrznego przykładu.
Końcowy ton zostaje jasny, zawieszony i bez twardej krawędzi. Dach nie odzyskuje realnej postaci, cień nie przejmuje nazwy, a osłona nie zmienia się w pełne zamknięcie. Zostaje pułap bez ciężaru, bladawa warstwa nad zapisem, spokojna różnica między nazwą i jej górnym cieniem. VIDAH kończy się w tym samym niskim napięciu, w którym powstaje: bez ruchu, bez obrazu, bez zewnętrznego tematu. Jedna nazwa trwa pod widmem płaszczyzny, druga przy jej krawędzi, trzecia przy pustym prześwicie. Wszystkie zachowują własny odstęp i własny cichy ciężar. Widmowy dach pozostaje tylko znakiem zawieszenia, nie rzeczą, nie sceną i nie domknięciem.