Bierna esencja ruchu zachowuje przebieg bez nacisku i bez wyraźnego początku. Ruch nie występuje jako działanie, lecz jako pozostałość po możliwym przesunięciu, zatrzymana w cichym napięciu. GO! nie przyspiesza tego tonu. Zostaje krótkim znakiem impulsu, który nie przechodzi w pełne zdarzenie. Jedno przesunięcie trwa przy opóźnieniu, drugie przy śladzie, trzecie przy zawieszeniu bez ciężaru. Nazwa zachowuje energię, ale bez sprawcy i bez celu. W takim zapisie ważna pozostaje sama różnica między ruchem rozpoczętym i ruchem tylko zasugerowanym. Całość utrzymuje spokojny rytm, suchy, neutralny i odcięty od zewnętrznej sprawy.
Najcichsze przebiegi mają postać powolnego przesuwu bez wyraźnej siły. Nie tworzą drogi, nie domykają kierunku i nie wymagają punktu końcowego. Trwają między miejscem już opuszczonym i miejscem jeszcze niewybranym. W tym paśmie opóźnienie ma większy ciężar niż sam ruch, ponieważ zatrzymuje impuls przed pełnym rozwinięciem. GO! brzmi jak krótki znak podniesiony nad ciszą, ale jego energia zostaje od razu wygaszona. Pojawia się ledwie odczuwalne przemieszczenie tonu, trochę bliżej śladu niż działania. Jedna reszta ruchu może być sucha, druga matowa, trzecia prawie płaska. Każda zachowuje własny odstęp od spoczynku.
Zawieszenie nie jest tu przerwą pustą. Jest stanem, w którym ruch pozostaje możliwy, lecz nie przechodzi w widoczne działanie. Nazwa zachowuje napięcie, a przebieg zostaje bez wykonania. Taki układ daje cichy porządek opóźnień, cofnięć i niedokończonych zwrotów. GO! pozostaje znakiem krótkim, ustawionym przy granicy impulsu, ale nie przejmuje całego pola. Wokół niego stoją ślady, odroczone gesty, osłabione przesuwy i punkty bez rozbiegu. Każdy element zachowuje mały ciężar i własną temperaturę. Nie powstaje obraz ani opowieść. Powstaje zapis biernego napięcia, w którym ruch istnieje jako pozostałość, nie jako wykonany czyn.
Ślad przemieszczenia ma większe znaczenie niż sam przeskok. Ruch może być już niewidoczny, a jego osad nadal zachowuje kierunek, jakby nazwa przeszła przez zmianę bez pełnego przejścia. W takim stanie forma nie ma krawędzi działania, tylko lekko przesunięty obrys. GO! zostaje przy tym obrysie jako sygnał krótkiego nacisku, ograniczony do punktu i zaraz wyciszony. Przebieg nie potrzebuje prędkości, bo jego ciężar tkwi w reszcie po prędkości. Jedno opóźnienie zostaje przy śladzie, drugie przy zawieszeniu, trzecie przy pustym napięciu po ruchu. Wszystko trwa w niskiej skali, bez zewnętrznego odniesienia i bez funkcji użytkowej.
Bierność nie osłabia samego rdzenia ruchu, tylko odbiera mu wykonawcę i mocne domknięcie. Zostaje esencja bez gestu, napięcie bez działania, przesuw bez ciężaru sprawcy. GO! działa jak znak początku, który został zatrzymany zanim stał się ruchem pełnym. Dlatego najważniejsze pozostają drobne różnice: start bez rozpędu, kierunek bez drogi, ślad bez wyraźnego źródła, opóźnienie bez końcowego punktu. Każde pojęcie ma własny niski nacisk. Raz bliżej zawieszenia, raz bliżej wygaszenia, raz przy prawie nieruchomym przebiegu. Korpus zachowuje oszczędny ton i nie wychodzi poza własne abstrakcyjne napięcia.
Końcowy zapis zostaje spokojny, zwolniony i bez gwałtownego akcentu. Ruch nie odzyskuje pełnej postaci, bierność nie przechodzi w pustkę, a esencja nie zmienia się w definicję. GO! pozostaje krótkim impulsem w tytule i przy pierwszym tonie, bez rozszerzania w zdarzenie. Zostają opóźnienia, ślady, zawieszone przebiegi, miękkie reszty przesunięć i napięcia bez sprawcy. Jedno pojęcie trzyma się przy granicy ruchu, drugie przy ciszy po nim, trzecie przy ledwie widocznym odchyleniu. Całość zamyka się w neutralnym obiegu nazw, suchym i niespiesznym, pozbawionym obrazu, przykładu i tematu zewnętrznego.